Η Βέροια δεν ήταν χειρότερη από τον Απόλλωνα στο Καυτανζόγλειο. Είχε σούπερ ευκαιρία να σκοράρει με τον Μπικόφσκι, είχε και δοκάρι με τον Κριβόκαπιτς στις καθυστερήσεις, είχε, όμως και χθες μια «αποκρουστική» αγωνιστικά συνήθεια σε αντίθεση με την ομάδα της Καλαμαριάς. Έπαιξε και πάλι παθητικά, δεν προσπάθησε και πάλι να επιβάλει το ρυθμό της όση ώρα το παιχνίδι βρίσκονταν στην ισοπαλία, είχε και πάλι στη σύνθεσή της τρεις επιθετικούς που και αυτοί λειτουργούσαν στην ουσία ως αμυντικοί που απλώς μάρκαραν πιο ψηλά.

Πιθανόν ο Βασιλακάκης να αποδειχθεί μετριότατος παίκτης που να μην αξίζει θέση στο ρόστερ της Βέροιας. Μέχρι να αποδειχθεί, όμως, αυτό ή το αντίθετο, ο πιτσιρικάς αποτελεί σύμβολο μιας προσπάθειας που έπρεπε να γίνει μήνες νωρίτερα από τον Γιάννη Ματζουράκη και τους προκατόχους του. Πιο απλά; Δεν δόθηκε χρόνος συμμετοχής σε νέους παίκτες όπως θα ήταν το σωστό αλλά προτιμήθηκε να φορτωθούν καράβια με ξένους που ήλθαν, είδαν και είδαμε πως καμία σχέση δεν έχουν με το ποδόσφαιρο και απήλθαν...

Ως άνθρωποι και αυτοί, οι διαιτητές, επιτρέπεται να κάνουν λάθη. Πολύ καλό θα μου πείτε για να είναι και αληθινό. Το... αφελές περί ανθρώπινου λάθους και όχι το καταφανέστατο πλέον που είδαμε και αυτή την Κυριακή. Το ότι δεν υπάρχουν ανθρώπινα λάθη, αλλά ανίκανοι και κατευθυνόμενοι. ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ ΦΥΣΙΚΑ...

Το ανησυχητικό δεν είναι μόνο πως η Βέροια έχασε στην Ξάνθη αλλά ο τρόπος που το έκανε. Χωρίς... αγώνα. Σε τριάντα λεπτά ο Ρατζίνσκι εξέθεσε δύο φορές Σαμαρά και Αλεξίου (σκοράροντας τη μία και σερβίροντας την άλλη ένα γκολ στον Λαμπριάκο που είχε τόσο χρόνο και χώρο να στείλει την μπάλα στα δίχτυα με ψαλιδάκι) και μετά έγινε ένα... φιλικό.