Με 52 μέλη και φίλους του ο Σύλλογος Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας βρέθηκε το τριήμερο 12 - 15 Φεβρουαρίου στο Κοπαόνικ της Σερβίας. Οι εκδρομείς έκαναν ορειβασία την πρώτη μέρα με τελικό στόχο την κορυφή αλλά λόγο έντονης χιονοθύελλας δεν τα κατάφεραν, την δεύτερη όμως μέρα και μετά απο 3ωρη πορεία ο στόχος πραγματοποιήθηκε. Την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου ο ΣΧΟ έχει προγραμματίσει ανάβαση στο Βέρμιο (Αγκάθι, Τσεκούρια),

Λευκή απόδραση στο Κοπαόνικ.  Ένα ταξίδι - μια ιστορία - μια εμπειρία. Πρόκειται για ένα ορεινό όγκο με πυκνά δάση, ιαματικά νερά, μοναστήρια και κάστρα. Είναι το μεγαλύτερο βουνό της Σερβίας και η ψηλότερη κορυφή του είναι το Πάνσιτς, με υψόμετρο 2.017 μ. Μακριά από τον πολιτισμό το βλέμμα και το πνεύμα ηρεμεί και είσαι πλέον έτοιμος να αντιμετωπίσεις το μεγαλείο της φύσης σε όλη του τη δόξα. Η φύση παραμένει κυρίαρχη και εμείς βρισκόμαστε εδώ για να τη θαυμάσουμε, να την τιμήσουμε και να τη δοξάσουμε.

Φύγαμε από την Βέροια το μεσημέρι της Παρασκευής, προορισμός μας το Χιονοδρομικό κέντρο Κοπαόνικ στη Σερβία. Η απαράμιλλη φυσική ομορφιά του και ο μεγάλος ορυκτός πλούτος του έχουν καταστήσει το βουνό σε ένα χαρισματικό τόπο στα Βαλκάνια. Βρισκόμαστε στο κράτος των Σκοπίων. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ουσκουδάρα.

Στα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας γνωρίζει ιδιαίτερη ανάπτυξη και γίνεται πρωτεύουσα του ομώνυμου βιλαετίου. Μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο το 1944 και την αποχώρηση των Γερμανών και των Βουλγάρων ο Τίτο την περιοχή την ονομάζει Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Απόγευμα και αυτή η πολύπαθη χώρα η Σερβία μας υποδέχεται με κρύο και βροχή. Από τον Ιούνιο του 2006 ανεξάρτητη και μόνη της. Η οικονομική ανέχεια φωνάζει….παντού σε όλη τη Σερβία. Η περηφάνια όμως των Σέρβων περισσεύει. Στην διαδρομή μας προς το Κοπαόνικ και την οροσειρά Οσογκόβσκα Πλάνινα, που απλώνεται σε μήκος 100 χιλιομέτρων, αντιμετωπίσαμε ποικίλες καιρικές συνθήκες, πολύ χιόνι κρύο και παγωνιά.

Η ανάβαση στο χωριό Μπρζέτσε όπου καταλύσαμε ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ.

Ξημερώνει...

Με τον ερχομό της ημέρας ξεκινάει επιτέλους η περιπέτεια στην φύση. Φθάσαμε στο χιονοδρομικό κέντρο. Ένας παγωμένος άνεμος μας καλωσορίζει μαζί με τις ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, πολλών αστέρων, όπου  οι βάσεις των αναβατήρων βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής. Η συντροφιά των ορειβατών ετοιμάζεται για ορειβασία, εμείς πήραμε την εναέρια καρέκλα που σε οδηγεί στο κυρίως χιονοδρομικό κέντρο, πίστες με πολύ χιόνι. Ο καιρός δεν βοηθάει καθόλου από το πρωί έχουμε συνεχή χιονόπτωση με ομίχλη και ένα παγωμένο αέρα να χειροτερεύει την διάθεση.

 Τα δένδρα χιονισμένα με παγωμένο χιόνι πάνω τους φυσικά γλυπτά κάτασπρα σε απίστευτα σχέδια. Τα αιωνόβια δένδρα, τα βρύα και η ποώδης βλάστηση μας διηγούνται ιστορίες για μάγισσες και ξωτικά, γοητεύεσαι και τρομάζεις ταυτόχρονα, ώσπου να φτάσεις στο τέλος της διαδρομής και να αντικρίσεις το χιονοδρομικό από ψηλά. Σε υψόμετρο 1.770 μ. το χειμερινό θέρετρο προσφέρει ένα ευρύ φάσμα αθλητικών δραστηριοτήτων. Στην κορυφή (από όπου πήρε την ονομασία της ) βρίσκεται το μαυσωλείο του Pancicev Σέρβου φυσιοδίφη και βοτανολόγου, Ιωσήφ Pancic.

Οι χιονοδρόμοι βρίσκουν ένα μικρό παράδεισο λόγω της ποιότητος του χιονιού, αλλά και της διάρκειας του. Αφού το χιόνι απλώνεται στην περιοχή από τον Νοέμβριο μέχρι και τον Μάιο. 70 χιλιόμετρα πίστες όλων των κατηγοριών, στο χιονοδρομικό υπάρχουν 22 αναβατήρες που μεταφέρουν χιλιάδες σκιέρ την ώρα και λειτουργούν από τις 9 το πρωί μέχρι και τις 4 το απόγευμα. Η άψογη και άρτια οργάνωση του κέντρου δεν είναι καθόλου τυχαία. Για πολλές δεκαετίες το Κοπαόνικ απετέλεσε προορισμό για τους λάτρεις των χειμερινών σπορ που κατέφθαναν εδώ από όλη την Ευρώπη. Το γεγονός ότι η πρώην Γιουγκοσλαβία διοργάνωσε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες το 1984 στο Σεράγεβο και το Κοπαόνικ υπήρξε προπονητήριο των αθλητών, υποδεικνύει τις ημέρες της μεγάλης του δόξας.

Μετά το τέλος του πολέμου το 1999 ξεκίνησε μια μεγάλη προσπάθεια ανασυγκρότησης του χιονοδρομικού κέντρου. Η περιοχή κατά τον Μεσαίωνα είχε σημαντική ιστορική αξία, ήταν κέντρο εξόρυξης χαλκού.  Ο καιρός σήμερα παίζει μαζί μας με εμάς τους απλούς ανθρώπους. Νομίζαμε ότι μπορούσαμε να αντιγράψουμε και να δαμάσουμε τη φύση, δεν καταφέραμε τίποτα. Αντιθέτως ο πλανήτης θερμαίνεται, οι παγετώνες λιώνουν, η ζωή απειλείται.

Η φύση παραμένει κυρίαρχη και ο άνθρωπος βρίσκεται εδώ μόνο για να τη θαυμάσει, να την τιμήσει και να τη δοξάσει. Λόγω της χιονοθύελλας οι ορειβάτες δεν μπόρεσαν να ανέβουν στην κορυφή, ορειβάτησαν όμως για περισσότερο από 3 ώρες και θαύμασαν την ομορφιά της περιοχής μέσα από δύσκολα καιρικά φαινόμενα. Το απόγευμα κυλάει ήρεμα και το ηλιοβασίλεμα μας βρίσκει χαλαρούς στην καφετέρια του ξενοδοχείου.

Η άλλη μέρα ξημέρωσε με ένα ήσυχο φωτεινό πρωινό, αφήσαμε τους ορειβάτες και τους σκιέρ στο χιονοδρομικό και εμείς συνεχίζουμε την περιπλάνηση μας στο εθνικό πάρκο του Κοπαόνικ που ιδρύθηκε το 1981. Αποτελεί ένα από τα πέντε εθνικά πάρκα της χώρας. Φυλλοβόλα και κωνοφόρα δάση ( βελανιδιές, σφεντάμια, πεύκα και έλατα) στο βουνό φυτρώνουν περισσότερα από 1500 διαφορετικά είδη βοτάνων. Η πανίδα είναι η ίδια όπως και στην ορεινή Ελλάδα, με ζαρκάδια, ελάφια, αρκούδες, λύκους, αλεπούδες και ορεινές πέρδικες.

Ο δρόμος κινείται παράλληλα με τον ποταμό ΄Ιμπαρ ( παραπόταμος του Μοράβα) τριγύρω φύση παραμυθένια μακριά από τον άναρχο πολιτισμό ζωή καθαρή, αγνή, ξένοιαστη, χωριά ξεχασμένα. Βρισκόμαστε στο μοναστήρι Στουντένιτσα ( παγωμένο νερό). Κτίσθηκε το 1190 από τον Στέφανο Νέμανια ανάμεσα στα βουνά Rodocelo και Cemernik και πήρε το όνομα από το παραπλήσιο κρύο και πεντακάθαρο ποτάμι. Ιδρυτής του Σέρβικου κράτους και της δυναστείας των νεμανιδών ο Στέφανο Νέμανια = σημαίνει πτωχός (1113- 1200). Γεννήθηκε το 1113 στην Ρίμπνιτσα ,σημερινή Ποντγκόριτσα. Συνένωσε όλους τους Σέρβους σε ένα ενιαίο και ανεξάρτητο κράτος από τη βυζαντινή κυριαρχία, με επίκεντρο τη Ράσκα. Υπήρξε μέγας Ζουπάνος της Ράσκας της μεσαιωνικής Σερβίας. Βασίλεψε από το 1167 έως το 1196.

Μαζί με το γιο του Σάββα θεωρείται ο ιδρυτής της Σερβικής Ορθόδοξης εκκλησίας.Μέσα στα κυκλικά τείχη βρίσκεται η εκκλησία της παναγίας της Θεοτόκου της Ευεργέτιδας μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής και δίπλα μια μικρότερη εκκλησία του Ιωσήφ και της Άννας. Eζησε σαν μοναχός ( ονομάσθηκε Άγιος Συμεών ο Χιλανδαρινός) ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο μοναστήρι Στουντένιτσα. Απεβίωσε στη μονή Χιλανδαρίου (στο Άγιο όρος ) και τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στη Στουντένιτσα όπου φυλάσσονται μέχρι και σήμερα μαζί με τα λείψανα του γιου του άγιου Σάββα και της συζύγου του. Ο γιος του Ράστκο, υπήρξε μοναχός στο Άγιο όρος και έλαβε το μοναχικό όνομα Σάββας, μετέπειτα Άγιος Σάββας. Σε ηλικία 16 ετών αποσύρθηκε στο Άγιο όρος. Το 1204 επέστρεψε στη Σερβία. 

Ασχολήθηκε με την ειρήνευση, τον φωτισμό και την αναδιοργάνωση της εκκλησίας. Υπήρξε ο πρώτος αρχιεπίσκοπος Σερβίας. Εκοιμήθη στο Τύρνοβο της Βουλγαρίας το 1236. Το ιερό του λείψανο βρέθηκε άφθαρτο, αλλά κάηκε το 1594 από τον Σινάν πασά στο Βελιγράδι.

Στη μονή υπάρχουν φυλαγμένα πολλά χρυσά και ασημένια κοσμήματα, εικόνες, πολύτιμοι σταυροί, άμφια και πολλά χειρόγραφα. Η περιοχή καταγράφτηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ σαν παγκόσμια αρχιτεκτονική κληρονομιά. Συνεχίζουμε για την πόλη Κράλιεβο, μας υποδέχθηκε χιονισμένη και πανέμορφη, χτισμένη στην όχθη του ποταμού Ίμπαρ.

Η αχνιστή σούπα στην ταβέρνα Podynavci είναι για τη στιγμή βάλσαμο μετά την περιπλάνηση της ημέρας. Μας βρήκε η νύχτα όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο με μάτια γεμάτα από ανεπανάληπτες εικόνες. Οι σύντροφοι ορειβάτες κατόρθωσαν σήμερα επιτέλους να ανέβουν στην κορυφή. Άλλη μια ανάβαση σε ένα βουνό του εξωτερικού πήρε τέλος με επιτυχία. Το βράδυ της Αποκριάς πέρασε ευχάριστα και ανέμελα στο ξενοδοχείο με ζωντανή μουσική.

Τελευταία ημέρα σήμερα στο χωριό Μπρζέτσε και στην Σερβία, η επιστροφή μας αποκτά άλλο ενδιαφέρον τουριστικά και ιστορικά.  Πριν το μεσημέρι βρισκόμαστε στην πόλη Νίς.  Χτισμένη και κάτασπρη από τη χθεσινή χιονόπτωση, στις όχθες του ποταμού Νισάββα μια από τις παλιότερες πόλεις των Βαλκανίων το Νίς (παλιότερα Ναϊσσός ή Νίσσα). Μικρά σπίτια, πολυκατοικίες, παραποτάμια πάρκα, ποτάμι και φουγάρα συνυπάρχουν.

Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας με περισσότερους από 300 χιλιάδες κατοίκους. Γνωστή για τη βιομηχανία ηλεκτρονικών μηχανημάτων, υφαντουργίας και καπνού. Η ιστορία της αρχίζει πριν από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 274 μ.Χ. εδώ γεννήθηκε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Ο Ιουστινιανός την ονόμασε Ναϊσσούπολη. Τον Οκτώβριο του 1918 περιήλθε στο βασίλειο των Σέρβων. Είναι το κέντρο ολόκληρου του νοτιοανατολικού τμήματος της Σερβίας, κοινωνικό, οικονομικό, εκπαιδευτικό, ιατρικό, πολιτιστικό και αθλητικό κέντρο.

Η Σερβία φαίνεται να ανακάμπτει να επανέρχεται, καθώς γνωρίζει ότι βρίσκεται σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Έχοντας ξεφύγει εν μέρει από τα προβλήματα του παρελθόντος ολοένα και προσεγγίζει περισσότερο τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση δίνει ιδιαίτερο βάρος στα μέχρι σήμερα ανεκμετάλλευτα αξιοθέατα  και επενδύει σημαντικά στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής.

Επιστροφή αργά τη νύχτα στην πόλη μας.

Τσιαμούρας Νικόλαος

---

Διαδώστε αυτό το άρθρο :

Βαθμολογία Χρηστών

   (0 vote)